Anton
Anton maakt op mij een hele gespannen en onrustige indruk. Hij zit op het puntje van zijn stoel en praat veel. Hij is een jaar geleden op 60-jarige leeftijd gestopt met een veeleisende leidinggevende baan. Hij heeft een veel te hoge bloeddruk en heeft moeite met boosheid loslaten. Zelf heeft hij het gevoel dat die boosheid de schuld is van zijn hoge bloeddruk. Hij voert al jaren een proces met iemand die hem voor verleende diensten niet betaald heeft. Dat maakt hem woedend. Als kind is hij erg geslagen door zijn vader. Zijn vader is voor hem een slecht voorbeeld en dit is één van de redenen waarom hij zo moeilijk "even boos" kan worden. Gedurende de behandeling komt Anton erachter dat hij sowieso moeite heeft met los laten. Hij voelt zich erg verantwoordelijk voor het welzijn van andere mensen en helpt al voor ze het hem hebben kunnen vragen. De laatste tijd doet hij dit wat minder maar dat veroorzaakt alleen maar meer spanning omdat hij alleen maar zijn neiging "om op te springen" onderdrukt. Door het aanraken wordt Anton zich bewust van zijn lijf. Hij gaat zich meer ontspannen en merkt dat hij minder snel opspringt of "op scherp staat". Tijdens een oefening waarin hij staande op een oefentol (een ronde schijf met een half ronde onderkant) balans zoekt voelt hij hoeveel controle hij probeert te houden. Hij leert om deze controle los te laten en merkt dat deze ontspanning niet ten koste van zijn balans gaat. Zijn bloeddruk zakt. Hij sport meer waardoor hij ook veel spanning kwijt raakt. Tijdens aanraken ervaart Anton dat hij er veel moeite mee heeft als er aan hem wordt getrokken. Hij houdt het vol, geeft geen kik, maar wordt inwendig boos. Hij leert om zich minder te verzetten en zich niet van de wijs te laten brengen door die trekkracht.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |